Απ’ όλα τα θηλαστικά δύο είδη είναι όλα κι όλα τα μονογαμικά: τα δελφίνια και οι φάλαινες είναι το ένα και οι λύκοι το άλλο. Όλα τα άλλα –συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου– είναι «φύγε εσύ, έλα εσύ». Όμως, αυτό το αδιαμφισβήτητο δεδομένο, το Σύστημα, που έχει επινοήσει τη δομή της δυτικής κοινωνίας, για να την ελέγχει ευκολότερα, έχει επιλέξει να αγνοεί. Κατά συνέπεια ο πολυγαμικότατος άνθρωπος βρίσκεται παγιδευμένος σ’ ένα μονογαμικό σχήμα (για τη Δύση μιλάμε) που όχι μόνο δεν του ταιριάζει αλλά πάει κόντρα και στη φύση του. Κατά συνέπεια πρέπει κι εδώ να βρει κόλπα και μεθόδους για να παρακάμψει τα εμπόδια.
Δημιουργείται λοιπόν μια τραγελαφική κατάσταση, που όλοι επισήμως καταδικάζουν, αλλά στην οποία ιδιωτικώς (και κρυφίως) συναινούν.
Οι αληθινές ιστορίες που παρουσιάζονται στο παρόν άχρηστο πόνημα εικονογραφούν αυτήν ακριβώς την κατάσταση. Το τι φαίνεται και το τι στ’ αλήθεια ισχύει.
Ίσως κάποτε, στο απώτατο μέλλον (αν υπάρξει τέτοιο πράγμα, που αμφιβάλω), οι άνθρωποι μπορέσουν να συμφιλιωθούν με την πραγματική τους φύση και να οργανωθούν σε μια εντελώς διαφορετική βάση, με εντελώς διαφορετικές (και πραγματιστικές) «ηθικές αξίες». Ώστε να μην βρεθεί και πάλι κάποιος Mark Twain να διερωτάται γιατί αφού για τους ανθρώπους η ύψιστη απόλαυση μακράν είναι το σεξ, στην ιδέα του Παράδεισου που επινόησαν αυτό απουσιάζει τελείως;1
Μέχρι τότε όμως θα πορευτούμε όπως πορευτήκαμε και πορευόμαστε ως τώρα: με κόλπα και πατέντες (στα κρυφά εννοείται).
------------------------------
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου